Waarom opvoeden zwaar wordt als je niet op je plek staat
Soms doe je als moeder alles dat in je macht ligt om het goed te doen. En hoe harder je je best doet, hoe meer je de grip verliest. Irritatie en controle nemen het misschien over en het draagt niets bij aan een liefdevolle band tussen jullie. Je ziet dat het je kind niet goed gaat in zijn of haar sociale leven, het keert zich van je af of het schuurt tussen jullie. Je voelt je moe of machteloos en zo strijkt de tijd voorbij.
Maar wat als een fijne en ontspannen band tussen jullie niet alleen te vinden is in communicatie. In je kind aanspreken, afspraken maken of misschien zelfs straffen of belonen? Wat als je kind je iets laat zien en daar eigenlijk waardevolle boodschappen in zitten. En wanneer je dáárnaar gaat kijken begin je de grip los te laten. Het directe effect van erkennen wat er is. Zo ontstaat er ruimte om de werkelijke onderstroom aan te pakken.
In elke familie, in elk gezin vinden soortgelijke dynamieken plaats. Natuurlijk stromende wetmatigheden die, wanneer er langdurig tegenin bewogen wordt, uiteindelijk voor problemen gaan zorgen. Zo’n wetmatigheid kan zijn: Ieder draagt datgene wat bij zijn unieke rol en verantwoordelijkheden in het gezin of binnen de familie hoort. Ben jij iets gaan dragen dat bijvoorbeeld eigenlijk bij een van je ouders hoort (en dus niet bij jouw plek en rol) en ben je je hiervan niet bewust? Je kind kan dat gaan spiegelen. Zo wordt het dan alsnog zichtbaar, met voor jou een prachtige kans om dat wat je niet hoort te dragen alsnog te gaan loslaten en teruggeven aan degene bij wie het thuishoort.
Maar dat vraagt dus wel vaak om anders te kijken naar het gedrag van je kind. Soms lijkt het alsof er geen problematisch gedrag is. Bijvoorbeeld wanneer een kind zorgzaam is of juist alles uit de kast trekt om geen aandacht te trekken. Dat lijkt dus soms mooi of gemakkelijk, maar het is mogelijk belast en zit daarmee knel. En misschien uit zich het niet in de thuissituatie, maar in wel het contact met leeftijdsgenoten of op school. Het is dan in wezen niet vrij. En zo ben jij ook niet vrij. Je bent in dit voorbeeld innerlijk gericht op (één van) je ouders en dus niet volledig beschikbaar en aanwezig voor jouw kind. Je kind voelt dat op de onderlaag en gaat zich er onbewust naar gedragen en het daarmee zichtbaar maken.
Wanneer jij hetgeen je bent gaan dragen naar de oppervlakte, in je bewustzijn brengt en innerlijk teruggeeft aan je ouder, ontstaat er ruimte, ontspanning en waarschijnlijk veel opluchting. Het gevolg is dat je steviger op jouw plek als moeder kunt gaan staan.
En je kind? Is zo verbonden met jou dat het vrijwel direct met je zal mee bewegen. Het is iedere keer weer wonderlijk om te zien hoe snel ouders, nadat ze dit zijn gaan zien en er ruimte voor hebben gemaakt, aangeven dat hun kind ander gedrag laat zien.
Wat een cadeau geef je niet alleen jezelf, maar ook je kind, wanneer je hier ruimte voor maakt en beweging durft toe te laten.
Er is een manier waarin je niet harder hoeft te werken of op zoek moet naar tips en trucs. Die gaat om eerlijker kijken. Naar jezelf. Naar waar je staat. En naar wat van jou is en wat eigenlijk bij iemand anders hoort.
Voel je dat dit over jou gaat, dan ben je welkom.
Merel